TeK BaşINa YaşaYaN BiR GüL   Tek başına yaşayan bir gül varmış. Yalnızlıktan çok            sıkılır hep bir arkadaşı olsun istermiş... Günün birinde gülün yanına bir bardak su gelmiş. Buna gül çok sevinmiş. Su da gülü görünce çok sevinmiş. Zamanla su ile gül birbirlerine aşık olmuşlar.    Gül her fırsatta suya "SENi SEViYORUM" diye haykırır, suda güle "BENDE SENi SEViYORUM" diye karşılık verirmiş. Günler geçmeye devam etmiş. Gül hastalanmış ama buna aldırış bile etmeden suya dönmüş ve yine "SENi çOK SEViYORUM" demiş. Suda yine güle umursamaz bir tavırla "BENDE SENi SEViYORUM" demiş.    Gül iyice hastalanmış yaprakları iyice solmuş ama yinede suya sevgisini söylemekten hiç vaz geçmemiş...    Artık gülün hastalıgı iyice fenalaşmış, yaprakları kurumaya başlamış son anlarını yaşıyormuş. Son bir hamle ile suya dönmüş ve zorlukla anca "SENi SEViYORUM" diyebilmiş ve kurumuş.   Gülün kurudugunu gören su "NEDEN" demiş "BEN SENi SEViYORDUM" demiş...    Gülün suya olan sevgisi hiç bitmemiş.  (alıntıdır.)   Ama bir sevgiyi yaşatmak için sadece "SENi SEViYORUM" demek yeterli degildir. Sevgiye kendinden bişeyler verdigin sürece sevgi devam eder.   YOKSA GüL GiBi KURUR GİDER.....SİZCEDE ÖYLE DEĞİLMİ?